Początek lat 90-tych zmusił twórców raportów o stanie środowiska do usystematyzowania, zhierarchizowania, ujednolicenia, przynajmniej częściowego, obszernego zestawu wskaźników stosowanych w raportach. Proces takich uzgodnień stał się koniecznością aby możliwe było porównywanie tych raportów i opisywanych w nich zmian środowiskowych w celu korzystniejszego rozwoju obszarów gdzie obserwuje się niewłaściwe tendencje w ewolucji i eksploatacji środowiska. Jedną z inicjatyw w tym zakresie jest koncepcja geoindykatorów (geowskaźników) zaproponowana przez Międzynarodową Unię Nauk Geologicznych (IUGS) w 1992 roku. Zadaniem grupy roboczej IUGS było opracowanie inwentarza wskaźników geologicznych, które winny być mierzone i szacowane w dowolnym programie monitoringu środowiska abiotycznego (Berger 1996). Lista tych wskaźników nie miałaby raczej stanowić uniwersalnego standardu, ale raczej sugerować takie wskaźniki, które mogłyby być wykorzystane przez zespoły monitorujące środowisko poprzez odpowiednią ich selekcję w odniesieniu do badanego obszaru i czasokresu.

Z punktu widzenia geomorfologii, a szczególnie geomorfologii dynamicznej, koncepcja geoindykatorów wydaje się być niezwykle trafna w celu jednoznacznego określania zmian w środowiskach morfogenetycznych, sedymentacyjnych czy też szerzej ujmując w geosystemach. Choć geomorfologia stanowi wyodrębnioną dziedzinę wiedzy, to jednak wiele koncepcji, które wyrosły na jej gruncie zostało adaptowanych z innych nauk, jak np. teoria systemów czy analiza allometryczna. Podobnie jest w przypadku geoindykatorów. Słowo to zostało zapożyczone z nauk biologicznych, w których od prawie stu lat (Fałtynowicz 1995) stosuje się już bioindykatory. Według grupy roboczej IUGS geoindykatorami są miary powierzchniowych i przypowierzchniowych procesów i zjawisk geologicznych, które zmieniają się w sposób znaczący w przeciągu okresu mniejszego niż 100 lat i które dostarczają istotnej informacji dla oszacowania stanu środowiska (Berger 1996, 1997 a). Definicja ta precyzuje przedział czasowy do 100 lat, co oznacza, że geoindykatory obejmują tą grupę procesów i zjawisk, która jest niezwykle zmienna w krótkiej skali czasowej. Zatem geoindykacją nie będą objęte procesy wolnozmienne takie jak np. metamorfizm czy sedymentacja wielkoskalowa. Geoindykatory winny wobec powyższego odpowiadać na takie pytania jak np.:

• w jakim tempie transportowane jest rumowisko?
• na ile stabilna jest pojedyncza forma?
• jak często występuje dany proces?
• czy dana forma jest wciąż aktywna czy też jest pozostałością po poprzednim jej stadium rozwojowym? itp.

Grupa robocza IUGS zaproponowała listę 27 geoindykatorów, która może być stosowana w badaniach monitoringowych na całym świecie. Lista ta obejmuje tak egzotyczne wskaźniki jak np. chemizm raf koralowych, które nie znajdują zastosowania w warunkach naszego kraju. Na potrzeby monitoringu w Polsce oraz z punktu widzenia geomorfologii dynamicznej można sugerować użyteczność następujących geoindykatorów (oryginalna lista za Bergerem 1997 b, ITC 1995):